khabarchin

بعد از کلی انتظار تیم ملی فوتبال ایران در اولین مسابقه رسمی خود بعد از جام ملتهای اسیا به مصاف سوریه رفت و با نتیجه ضعیف  صفر بر صفر میدان را ترک کرد.

در این مسابقه خیلی شانس اوردیم در نیمه اول دو سه بار گل نخوردیم وبا یک بد شانسی در نیمه دوم از تنها موقعیت خود در طول مسابقه (حیف! ) استفاده نکردیم.

خیلی سعی کردم به عنوان یک طرفدار فوتبال در جلوی تلوزیون بیدار بمونم .اما بازی اروم و ضعیفمون به مانند قرص خواب اور تاثیر گذار بود!

این بازی ضعیف منو یاد وقتی انداخت که برانکو بیچاره تو جام جهانی فقط به این خاطر که پرتقال (تیم چهارم جام ) و مکزیک رو شکست نداد از کار بر کنار شد.هر چند که کلی بازیکن مصدوم تیم رو همراهی میکردن والبته با خیانت یکی دو تا از اونا هم روبرو شد و با یه کودتا ,کله پا

حالا هم که موندیم با اینهمه مربی لایق داخلی چکار کنیم یه زرنگ اسپانیایی هم به پستمون خورده که هنوز معلوم نیست میخواد از کجا تیم رو هدایت کنه. از خونش !  یا از روی نیمکت. فعلا همه اونو تحویل میگیرن اما اگه نتونه ایران رو یه جا قهرمان کنه کارش زار میشه چون ورزشی نویسای ما که تا حالا توپ هم به پای یکیشون نخورده با هر باختی شروع میکنن به پرسیدن سوالای احمقانه ومقایسه مربی ایرانی و خارجی .

چقدر پرحرفی کردم اما برام جالبه که حداقل تو فوتبال, احمدی نژاد نمیتونه بگه ما بسرعت داریم میریم بالای قله!چون تنها چیزیه که نتیجش رو همه میفهمن و نمیتونه امار خالی بندی ارائه کنه.